Wat ben jij waard?

Gisteren was ik samen met mijn vriend Marten van Gilst naar Amsterdam, hij had daar afgesproken met Sanne Roemen. Hij had gevraagd of ik mee wilde, dus vroeg ik hem; ‘Wie is Sanne Roemen?’, nou dat was die ‘vrouw’ die samen met Martijn Aslander de website LifeHacking heeft opgericht.

Nu was ik na het filmpje van Martijn Aslander redelijk nieuwsgierig geworden naar wat iemand beweegt om zich aan te bieden en dan achteraf te laten betalen a.d.h.v een waardebepaling door de opdrachtgever, dus ik mee…

Het was een erg leuk, interessant en leerzaam gesprek. We hebben het gehad over wie Sanne Roemen nu is en wat ze doet (van ons zelf wisten we dit al, dus was minder interessant, althans voor ons). Deze vrouw heeft een enorm positieve vibe om zich heen en weet dit ook goed over te dragen. Zoals ik net al aangaf was ik erg geïnteresseerd hoe dat werkt met die waardebepaling achteraf, dit was dus ook één van mijn vragen aan Sanne. Zij gaf aan dat ze een indicatie geeft van wat haar werk ongeveer waard is en dat de klant achteraf kan bepalen of het dit, meer of minder waard was. Enerzijds een gedurfde manier van werken, anderzijds misschien wel de meest realistische manier van beloning.

Hoezo realistisch? Voorbeeld; ik werk op een middelbare school waar ik het vak maatschappijleer doceer. Naast de gewone vakinhouden houd ik me erg veel bezig met de integratie van ICT in mijn onderwijs, dit doe ik d.m.v. een Ning voor mijn leerlingen een Ning voor mijn sectie (als werkomgeving) en een zelfopgezette website. Dit is erg leuk en leerzaam om te doen, maar het is ook een vorm van zelfontwikkeling en onderwijsvernieuwing. De ‘normale’ manier van handelen is als volgt; je solliciteert, krijgt een contract (met vooraf bepaald salaris, geheel conform de geldende salarisafspraken binnen de CAO) en gaat aan het werk. Tot zover niets bijzonders hoor ik u denken.

Waar het mij nu om gaat is het volgende; ik krijg ongeveer €1800 per maand, dit is hetzelfde bedrag als mijn collega’s en iets minder dan mijn al langer werkende collega’s (meer ervaring, etc…), maar dit salaris is gerelateerd aan je functie en opleiding, maar niet aan je lesgeefkwaliteiten. Zou je eenzelfde manier van belonen hanteren als Sanne Roemen (en zij is niet de enige die zo werkt), dan zou ik aan de slag gaan en zou de schoolleiding na een maand kunnen bepalen wat ik waard was die maand.

Was ik die maand veel ziek of zat ik slecht in mijn vel waardoor mijn lessen slechter waren en ik minder aan zelfontwikkeling had gedaan, dan was mijn salaris lager. Maar had ik die maand keihard gewerkt en was ik innovatief bezig geweest, dan stond daar misschien wel wat meer salaris tegenover.

Gevolg hiervan is meer gemotiveerde docenten (want betere lessen is meer salaris!), betere prestaties van leerlingen (want betere lessen leiden tot betere prestaties!), betere naam voor de school (want betere docenten en betere prestaties leiden tot een betere naam!) en last but not least; een groter aanbod van docenten in het voortgezet onderwijs (want op deze manier is het weer interessant om docent te worden!). 

Geniaal zo’n gesprek met een vernieuwend persoon! Meer info over Sanne hier, hier, hier en vergeet deze niet.

Martijn…

Advertenties

7 Reacties op “Wat ben jij waard?

  1. Wie bepaalt in jouw voorbeeld of je goed of slecht presteert / les geeft?
    De leerlingen – kunnen zij goed beoordelen wat ze geleerd hebben en welk effect dat heeft op hun toekomst?
    De directie – weten zij aan het einde van de maand wat het effect was?

  2. Hoi Erno,

    Ik ben het met je eens dat het qua praktische invulling nog niet waterdicht is, maar daarom is het nog wel het overdenken waard. Er zullen criteria opgesteld moeten worden waaraan de beloning gekoppeld wordt.
    Nu zul je ook een basisbeloning moeten hebben (je hebt immers ook een hypotheek), maar naargelang jouw prestaties kan die beloning hoger of lager uitvallen. En wie beoordeelt dit? Misschien moet het gekoppeld worden aan doelen die van te voren worden gesteld en heb je per 10 docenten één persoon nodig die ze beoordeelt.
    Ik besef dat dit nog niet helemaal kloppend is, maar wie weet hoever we komen als er meer mensen zijn die er over nadenken…

    Martijn…

  3. Martijn, wat een mooi stuk, ik ga er van blozen. Ik denk dat een van de mooiste dingen van het ‘anders’ denken over waardebepaling is, dat het bijdraagt aan bewust wording over waarde. Sommige mensen hebben het gevoel dat dit nieuwe waardedenken een soort systeem oplegt. Dat is natuurlijk niet zo. Mijn insteek is dat iedereen zelf moet bepalen hoe hij met de vraag omgaat “lever ik wel waarde? doe ik wel de juiste dingen, op de juiste manier, voor de juiste mensen”. In mijn ogen ben je dan al een heel eind. Een systeem met criteria om te meten staat in mijn ogen lijnrecht tegenover dit subjectieve gedachten goed. Dat ‘het’ dan ‘nooit’ gaat werken, klopt waarschijnlijk helemaal. En dat is niet erg.
    Voor mensen die het leuk vinden om over het onderwerp uit te wisselen heeft Martijn Aslander met Freena een groep op LinkedIn gestart. Zoek in “groups” op “waardebepaling achteraf”.

  4. Probleem met zo’n beloningssysteem is dat zodra de gehanteerde criteria duidelijk zijn, mensen hun werkzaamheden zullen optimaliseren o.b.v. van die criteria en niet o.b.v. de kwaliteiten die gemeten worden met die criteria. Kortom, als ik de indruk wek hard te werken en innovatief te zijn, zal ik de dezelfde beloning krijgen als iemand die echt hard werkt en echt innovatief is. En dat eerste is makkelijker dan dat tweede…
    Dit is gedeeltelijke een bewust mechanisme (er zijn jammer genoeg profiteurs), maar speelt ook onbewust (zo zit de mens nu eenmaal in elkaar, niets aan te doen). Zulke beloningssystemen hebben dus een beperkte houdbaarheidsdatum, want “people will learn how to game the system”.

    • Hoi Peter of Joep (?),

      Ik begrijp wat je zegt en ik ben het ook eens met je over het feit dat mensen zich aanpassen en daardoor via ‘indruk wekken’ een heel eind komen, maar dat soort mensen zie je nu ook al op de verschillende kantoren. En je kunt een heel eind komen, maar vroeg of laat vallen dat soort (bewuste of onbewuse) profiteurs door de mand.
      En de indruk wekken tot hard werken begrijp ik nog, maar hoe ga je de indruk wekken innovatief te zijn? En als je daar zo je best voor moet doen, dan kun je beter die energie stoppen in daadwerkelijk hard werken en innovatief zijn…

      Martijn…

      PS: leuke Blog hebben jullie!

      • Ik ben Joep, jss zijn mijn initialen. 🙂

        Misschien is ‘de indruk wekken’ niet de beste uitdrukking… Wat ik bedoel is dat mensen niet meer zullen mikken op bijvoorbeeld innovatie, maar op de criteria waarvan besloten is dat die innovatie meten. Dat lijkt op het eerste gezicht niet zo’n probleem, maar de methode waarmee je die criteria meet, moet eenvoudiger zijn dan de methode waarmee je innovatie zou meten. Anders kun je net zo goed in elk individueel geval onderzoeken hoeveel innovatie er was. En het is dus die vereenvoudiging die voor de problemen zorgt. Er zijn namelijk acties te bedenken die wel aan de criteria voldoen, maar niet echt innovatief zijn. En als deze acties daadwerkelijk voorkomen, zullen ze ook beloond worden. En dat wil je eigenlijk niet.
        De oplossing is dus de criteria regelmatig te veranderen (denk aan Google PageRank), maar ik denk niet dat je dat zonder protest in een cao krijgt…

        Joep

        p.s.: Bedankt!

    • Joep,

      ik denk dat de nadruk nu een beetje te veel komt te liggen op innovatie, maar waar het natuurlijk in basis om gaat is de manier van belonen. Nu gaat door een van te voren vastgesteld salaris, dat niet hoger wordt door goede inzet gekoppeld aan reseultaat, maar het zou eerlijker en motiverender zijn wanneer dit extra kan worden als je een goede docent bent, die eventueel een stapje meer zet (een stapje extra wil namelijk niet zeggen dat je ook een goed/betere docent bent).
      Op die manier filter je gelijk de mindere goden eruit, wordt het voor meer mensen interessant om dat stapje extra te zetten en als die beloning eraan vastzit misschien ook wel een extra pulfactor voor nieuwe docenten.
      En ik ben het met jou (en anderen die er ook zo over denken) eens dat de manier van beoordelen nog wel een vraagstuk is, maar ik denk niet een onoverkoombaar vraagstuk.

      Groet,
      Martijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s